کد خبر : 1884       تاریخ : 1392/06/06 10:23:03
پیغام را همیشه دوست دارم

پیغام را همیشه دوست دارم

سال 76 تا 82 را به جرات می توان بهترین دوران ادبی و جسارت و شهامت آفرینش آثار ادبی و نقد ادبی در استان بوشهر و بیشتر شهر بوشهر نام برد.در این 4سال نمی توان از کنار نام نشریات مختلف در سراسر استان به سادگی گذشت.

خلیل شیخیانی

( شاعر، منتقد ادبی و مدرس دانشگاه)

سال 76 تا 82 را به جرات می توان  بهترین دوران ادبی و جسارت و شهامت آفرینش آثار ادبی و نقد ادبی در استان بوشهر و بیشتر شهر بوشهر نام برد.در این 4سال نمی توان از کنار نام  نشریات مختلف در سراسر استان به سادگی گذشت.

هفته نامه های پیغام با حضور رضا معتمد، علی هوشمند،علیرضا عمرانی ، محمد رضا احمدی فر و امید غضنفر عزیز ، حسن منصوری و حسین دوراهکی و جهانشیر یار احمدی،عبدالله رئیسی و دوستان دیگر ، هفته نامه نسیم جنوب با حضور آقای آرش نیا ودوستان جوان دیگر و هفته نامه آیینه جنوب با حضور محمد دادفر عزیز و هفته نامه پیام جنوب با حضور علیرضا شیرکانی  و محمد علی شاکر، هفته نامه نصیر با حضور جناب زندپور مهربان و امید غضنفر توانمند و انجمن اهل قلم با حضور محسن شریف پیشکسوت و سایر دوستان  ، در رشد و تعالی ادبیات استان  بدون تلاش افراد وابسته به دولت و بدون دریافت مزدی و با عشق به بلندای قامت بوشهر ، عروس خفته در آرامش خلیج فارس تاثیر شگرفی داشتند.

حضور همین افراد در انجمن ادبی ها و حتی در نشریات توان جسارت و سنت ستیزی و رویکرد سالم به مدرنیته را در جوانان خوش ذوق دو چندان کرده بود. هفته نامه پیغام در اتاقی کوچک در خانه های سازمانی آموزش و پرورش روبروی راهنمایی و رانندگی شکل واقعی خودش را زود پیدا کرد. حضور علی هوشمند با سمت سردبیر  کافی بود تا جوان خوش خنده دیری ، محتویات هفته نامه را بیشتر به مسائل ادبی و اجتمایی سوق دهد. سال های دوست داشتن و بدون کینه یکدگر را به چالش کشیدن را هرگز فراموش نمیکنم.سال هایی که کاسبی در کار نبود و بچه ها با عشق می نوشتند و این درد نامه ها ، تاثیر شگرفی بر تعاملات ادبی و اجتماعی جامعه بوشهری داشت.

من هفته نامه پیغام را همیشه دوست دارم و لازم به ذکر است تا حالا نه درهمی دریافته ام و نه با  این هفته نامه هدف خاصی را دنبال کرده ام اما به یقین پیغام در پرورش و میدان دادن به ما در سال های تاسیس و رشد ما نقش اساسی داشت. پیغام سال های زیبایی را سپری کرده است و در سایه این هفته نامه شاعران و نویسندگان و منتقدین بسیاری پا به عرصه گذاشتند. پیغام سال های دور را خیلی بیشتر دوست دارم که  تعدادی عاشق بودیم چه در خانه سازمانی چه در ساختمان رزمدیده در خیابان نادر که سفره هایمان پر از نان و عاطفه بود.اسماعیل منصور نژاد را فراموش نمی کنم.انسانی شریف راحت و رک و دوست داشتنی که برای پیغام طراحی می کرد و هنوز قصه هایش که دارای نکته های پند آموز بود را از یاد نمی برم.

پیغام بدون بچه های دوست داشتنی اش پیغام نمی شد و این لحظاتی که همه در کنار هم شبانه روز ،وقت و بی وقت ساختار پیغام را می ساختیم  را نمی شود به راحتی فراموش کرد. برای من روشن و بدیهی است که وجود افراد شاخص با وزنه علمی و ادبی  می تواند یک محفل و مجموعه را تنومند بپروراند و من این مهم را در پیغام دیدم و هرگز آن لحظات خوش را فراموش نمی کنم.حضور جناب دکتر رضا معتمد  بعنوان موسس و مدیر مسئول وعلی هوشمند خوش ذوق  به عنوان سردبیر آن سال ها ، پیغام را شیوا و رسا به گوش مخاطبین ارزانی شد. هفته نامه پیغام برای خیلی از کتاب های شعری که در آن سال ها چاپ شد جلسات با شکوه نقد و بررسی تشکیل می داد و آنها را معرفی می کرد و من به یقین این کار گروهی را بیهوده ندیدم زیرا تمام دوستان آن سال ها ، آن زمان را هرگز فراموش نمی کنند.

به سال های دور که می نگرم صفحات مطبوعات عاری از بازی های سیاسی بودند اما در این سال ها کاری کردند که تمام نوشتن ها سیاسی باشد و این اتفاق هم به ساختار نشریه بر نمی گردد که شرایط اجتماع در این سال ها تمام مردم را به سیاسی کاری واداشت و ورزش و هنر و ادبیات را سیاست زده کرد و این اتفاق ،عاشقان صفحات ادبی را کمرنگ کرد. دلم برای پیغام سال های 77تا 82 تنگ تنگ است.دلم برای کودکی عباس و نسیم تنگ تر. دلم برای خودم خیلی تنگ تر است.با تمام دلتنگی باز دستان مهربان پیغام را می فشارم.


  منبع: پایگاه خبری تحلیلی پیغام
       لینک مستقیم   :   http://peigham.ir/shownews.aspx?id=1884

نظـــرات شمـــا