محرم ماه شور، شیرین
لازم است در همین ابتدای یادداشت توضیح بدهم که عنوان شور شیرین هیچ تشابه مفهومی با یکی از غزلیات حافظ ندارد بلکه در اینجا صرفا به معنای « شور از جماعتی برآوردن وتحول در احوال ایجاد کردن است».
كدخبر: 20706
1393/08/07

حسین حشمتی

لازم است در همین ابتدای یادداشت توضیح بدهم که عنوان شور شیرین هیچ تشابه مفهومی با یکی از غزلیات حافظ ندارد بلکه در اینجا صرفا به معنای « شور از جماعتی برآوردن وتحول در احوال ایجاد کردن است».
بهار نخستین ماه از سال شمسی است که با آمدنش کره ی زمین از خواب زمستانی بیدار می شود وانقلابی در طبیعت پدید می آورد که در اثر آن درختان پیرجوان می شوند و شکوفه می کنند و شوری در جان ها به وجود می آید که آن را شور زندگی می نامند، محرم که اولین ماه از سال هجری قمری است نیز همین حالت را دارد، آن گاه که از راه می رسد آن چنان شوری در جان عاشقان حضرت اباعبداله الحسین ایجاد می کند که با شنیدن مرثیه ها و نوحه هایی که بیانگرمظلومیت شجاعانه ی او یارانش می باشد از خود بی خود می شوند وبر سر و سینه می زنند و به همین دلیل است که نگارنده دوست دارد آن حالت جذبه مانند را «شور، شیرین» بنامد و به خاطر پاسداری وپشتیبانی آن حضرت از دین جد بزرگوارش حضرت محمد مصطفی«ص» به عنوان یک مسلمان شیعه ی ایرانی نه کریه که افتخارکند.
بهار ومحرم نه تنها از بابت این که نخستین ماه از سال های هجری قمری یا شمسی می باشند مشابهند بلکه از جهت شور آفرینی در جان ها نیز با همدیگر شانه به شانه راه می روند با این تفاوت مهم که محرم حماسه ساز نیزهست و هرگاه که بیاید با برانگیختن شورحسینی در جان های شیفته ی، انگیزه ی دفاع از دین و وطن را در برابر تهاجم دشمنان خارجی ایجاد می کند همچنان که در واقعه ی جنگ تحمیلی هشت ساله با ارتش صدام حسین معدوم، چنین شد ومداحان نامور نقشی کم نظیردرآن جنگ ایفا نموده و با نوحه های دلنشین خویش و یادآوری صحنه های پیکار کربلا، باعث شدند میلیون ها پیر و جوان از اقضا نقاط کشور به میدان های جنوب و غرب ایران هجوم برند و بنیان آن رژیم متجاوز را براندازند و چنین بود که دشمن علی رغم محاسبات تو هم آلود خود نتوانست حتی یک وجب از خاک کشورعزیز ایران را در تصرف خویش نگهدارد.
امروزه ودراین جهانی که برخی از کشورها به سلاح اتمی مجهزند وحتا کوچک ترین وفقیرترین آنها نیز دارای سپاه وسلاح می باشند باور این که امام سوم شیعیان جهان تنها با72نفر از یاران با وفایش به جنگ رژیم غاصبی برود که تا بن دندان به سپاه وسلاح های رایج آن روزگار مجهز بوده سخت است خاصه آن که از نتیجه آن نبرد نابرابرهم آگاه بوده اما وقتی درتاریخ می خوانیم که آن حضرت برای دفاع از عقیده اش وپاسداری از اصول ومبانی دین حیف اسلام به جهاد با رژیم مفسدی پرداخته که درصدد نابود ساختن آن ارزش های متعالی بوده و از طرف دیگر نمی خواسته تن به سازشی بدهد که خودش آن را خفت وخواری  خوانده  به این یقین می رسیم که  اگرچه خود و یارانش شهید شدند اما دین اسلام برقرار ماند تا آنجا که باگذشت 1374 سال از واقعه ی کربلا هنوز بانگ اذان واقرار بر وحدانیت خداوند سبحان وشهادت برنبوت وامامت از مناره ها ومساجد سراسر عالم به گوش می رسد.
در ایران اما پاسداشت این حماسه ی سرنوشت ساز و در عین حال شورآفرین از قرن ها پیش تاکنون به گونه ای عاشقانه برگزار می گردد زیرا شیفته گان امام حسین «ع» در ماهی که یادآور مظلومیت توام با عزت و آزادگی او و فرزندان ویارانش می باشد با گذشت چندین قرن، هنوز لباس سیاه می پوشند و با برپا ساختن تکایا وحسینه های متعدد در گوشه وکنارهمه ی شهرهای کشور به سینه زنی و عزاداری می پردازند ویاد و خاطره آن امام معصومی را که فرمود «یزید مرا بین مرگ وذلت و زبونی قرار داده که یا با او بیعت کنم و یا مرگ را اختیارنمایم ومن مرگ را برزندگی با ذلت وخواری ترجیج می دهم» گرامی می دارند وچه زیباست که به همین مناسبت چند بیت از اشعار محتشم کاشانی را زینت بخش یادداشت این هفته نمایم.
باز این چه شورش است که در خلق عالم است // باز این چه نوحه و چه عزا وچه ماتم است
   گرخوانمش قیامت دنیا بعید نیست // این رستخیز عام، که نامش محرم است
   جن و ملک بر آدمیان نوحه می کنند// گویا عزای اشرف اولاد آدم  است

 

منبع: